Het ‘feestseizoen’ is geopend! Hellup!

Posted By Frouckje on Sep 25, 2017 | 2 comments


Deze week ben ik jarig. Mijn eerste verjaardag zonder Mart. Hoe zal dat zijn? Wat zal ik doen? Rouw verandert feestjes in dilemma’s.

Van optimisme naar grote zorgen
Vorig jaar was de vreselijkste verjaardag tot nu toe. Ik werd 40 jaar. Daar had ik naar uitgekeken. Optimistisch was ik het jaar 2016 begonnen. ‘Dit wordt mijn jaar’, dacht ik bij mijzelf. Ik word 40 jaar, ik weet wat ik wil en kan en dit jaar ga ik keuzes maken’. Zo’n groot optimistisch vertrouwen was en is niet vanzelfsprekend voor mij. We hadden nogal wat meegemaakt, Mart en ik. Maar nu woonden we bijna twee jaar in Den Haag. Een half jaar ervoor was eindelijk ons huis in Utrecht verkocht. Daardoor was ik nog veel in ons oude Utrechtse buurtje waar ik super leuke en creatieve dingen ondernam met twee vriendinnen, waaronder BusyBeezzz en het Naaiatelier. Ik werkte nog in Den Bosch en veel thuis en investeerde in het opdoen van nieuwe contacten in Den Haag. Mart en ik waren samen gelukkig. Het was een goede keus geweest om naar Den Haag te verhuizen. Mart zou de eerste drie maanden van het jaar plaatsvervangend unithoofd zijn, een uitdaging waar hij met enige spanning naar uitzag. Kortom, het ging goed met ons. En 40 worden leek me fijn! Eindelijk alles een beetje voor elkaar. Mart stabiel, met zijn fietsje naar zijn werk en de verhuizing achter de rug. Wat kon er mis gaan?!

Alles!

Ik herinner me hoe ik in april 2016 door de gangen van het UMC liep en terugdacht aan dat optimisme waar ik het jaar aan begon. Maar nu was ik mantelzorger met grote verantwoordelijkheden en zorgen. De hypofysetumor waaraan hij in 2013 was geopereerd en waarvan de prognoses gunstig waren, was terug. En hoe! Hier was geen beginnen aan. Ik was me al te zeer bewust van de ernst van de situatie. Niet alleen had mijn man een levensbedreigende tumor in zijn hoofd, die maar gedeeltelijk verwijderd was tijdens een operatie. Daarnaast had hij ernstige complicaties opgelopen. Daar in dat bed lag mijn o zo lieve, maar ook zo beschadigde man; halfzijdig verlamd en met een fikse woordvindstoornis. Twee grote gezondheidsproblemen waarvan de behandeling complex zou zijn. Revalidatie om weer te leren lopen en praten én chemokuur. En dan was het afwachten of dat aan zou slaan.

Mijn vreselijke 40ste verjaardag
In augustus was Mart thuisgekomen na een ingewikkelde periode van revalideren en nog enkele medische complicaties. Begin september moest hij opnieuw onder het mes voor een drain, waardoor gelukkig zijn spraak weer toenam. Ik was inmiddels uitgeput. Emoties liepen snel en hoog op. Alles wat ik wilde was rust voor ons samen. Bijkomen en nog een tijd van elkaar kunnen genieten, maar ik vertrouwde het niet. En toen werd het 28 september. Jarig! ´s Ochtends ging ik naar de kapper. Daarna raakte ik in paniek. Ik voelde me zo verdrietig. Jarig, maar niet eens de energie om er een feestje van te maken. En wat viel er te vieren? Zou dit mijn laatste verjaardag met Mart zijn. Dit was alles wat ik mij niet had voorgesteld en ik had niet meer de geestelijke kracht om het positieve te zien. Ik was bang… Bang ook voor de scan die een week later zou uitwijzen of de chemo werkte. Geen onterechte angst trouwens, zo zou blijken. Gelukkig bleef Mart zijn lieve, kalme zelf en kwamen mijn ouders langs. We maakten een wandeling. foto’s en mijn vader haalde Chinees. Over de post kreeg ik cadeautjes.

Eerste verjaardag zonder Mart
Donderdag ben ik jarig. Ik word 41 jaar. Mart werd in januari 42 jaar en wat bij leven nooit zou kunnen, kan nu wel: ik kom qua leeftijd steeds dichter bij hem. Grote kans dat ik hem inhaal, alhoewel ik sinds zijn dood goed besef dat we ons levenslot niet zelf in handen hebben. Hoe zal het zijn om jarig te zijn zonder Mart? Om alleen wakker te worden en niet gefeliciteerd te worden? Of op zijn minst hem eraan te herinneren dat ik jarig ben, omdat ik natuurlijk niet het geduld heb om daarop te wachten. Zal ik me net zo verdrietig voelen als vorig jaar? Of kan ik er wat van maken? Ik heb in ieder geval gevraagd of mijn vader pannekoeken wil bakken. Want hoe moeilijk ik het leven momenteel ook vind, ik leef… en daar mag ik toch dankbaar voor zijn. En wie weet zie ik het op mijn 42ste verjaardag weer wat zonniger in. En geef ik dat feestje voor mijn 40ste verjaardag als ik 50 word. Wie weet…

Feestseizoen geopend
Mart overleed eind maart. Vlak daarna was het Pasen. Mensen wensten me sterkte. Ik begreep niet waarom. Wat kon er nou zwaarder zijn dan wat ik net had meegemaakt? Mart verplegen en zien sterven woog voor mij niet op tegen een Pasen zonder hem.Daarna was het qua feestjes en feestdagen redelijk rustig. Mijn verjaardag is in mijn beleving altijd de opening van het feestseizoen. Na mijn verjaardag volgen die van zo´n beetje mijn hele familie om in januari te eindigen met die van Mart. Bij mijn schoonfamilie begint die reeks op nieuwjaarsdag. En daartussen zitten nog kerst en de jaarwisseling. Natuurlijk had ik gehoord dat feestdagen moeilijk kunnen zijn voor mensen die in de rouw of alleen zijn. Maar het meegemaakt heb ik nog nooit. Pas vorig jaar ontdekte ik hoe complex feestdagen kunnen zijn. Zeker als je je afvraagt of het je laatste Kerst is samen en je op oudjaarsavond ook niet weet wat elkaar te wensen. En je in snikken uitbarst tijdens het doen van de kerstboodschappen als je je man in een scootmobiel door de AH ziet scheuren.

Het feestseizoen begint. Ik zie er tegenop, maar ik kan er niet omheen. Ik hoop (en weet) dat er mensen zijn die de pijn en leegte met mij willen dragen en ook zelf zullen ervaren. We zullen Mart missen, maar het leven gaat door en dat mag gevierd worden. Met een lach en een traan. En met een levende herinnering aan een geliefd – en veel te vroeg overleden – persoon.

2 Comments

  1. Goedemorgen
    Wat heb je dit mooi beschreven, precies zoals ik het ook beleef
    Ook ik heb het eerste jaar net achter mij, wat een malle molen
    Zoveel te doen, zo stil, zo eenzaam .
    Ook mijn Mn lag in het UMC, zo lief voor hem en mij geweest maar ook zij stonden met de rug tegen de muur
    Ik wens je heel veel succes met al je plannen
    Liefs Elly Breider

    Post a Reply
    • Moeilijke weg is het. Ik wens je veel sterkte. Benieuwd hoe je het tweede jaar gaat ervaren.

      Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: