Omgekapte bomen

Posted By Frouckje on Mar 7, 2018 | 0 comments


‘Ben jij ook zo verdrietig om de bomen die ze aan het omkappen zijn?’

Met mijn betraande ogen kijk ik de vrouw die me aanspreekt verbaasd aan. Bomen die omgekapt worden? Waar heeft ze het over? Ik zie dat de wilgen geknot zijn, maar dat lijkt me geen probleem. ‘Welke bomen bedoel je?’, vraag ik haar. Ze wijst naar wat voertuigen verderop. Ik ben er net langs gelopen, maar wat ze aan het doen zijn, is me geheel ontgaan. Ik heb mijn dag niet. Ik ben verdrietig en onrustig. Er komt weinig uit mijn handen en daarom maak ik even een ommetje in de buurt, langs het water. De vrouw kijkt oprecht sip en vertelt me dat ze er dure villa’s gaan bouwen. Een plan met steun van de wethouder voor duurzaamheid nota bene! ‘Het breekt mijn hart’, zegt ze. Ik luister met belangstelling naar haar en leef met haar mee, maar: ‘Nee sorry’, antwoord ik haar. ‘Ik ben verdrietig om iets anders’.

Ik besluit de ware reden van mijn verdriet maar te verzwijgen. Het lijkt zo’n anti-climax bij haar oprechte verdriet om de bomen. Bovendien heb ik één ding wel geleerd de afgelopen maanden: verdriet is verdriet en het heeft geen zin om het te vergelijken, laat staan tegen elkaar op te boksen. Haar verdriet is net zo oprecht als het mijne. ‘Gaat het wel?’, vraagt ze aan mij. ‘Nee, vandaag niet, maar dat komt wel weer goed’, zeg ik en ik vervolg mijn weg. Het gesprekje heeft me toch even uit mijn koker gehaald. Ik moet er eigenlijk wel een beetje om lachen, want het relativeert:

Gemis, verandering, ziekte, dood en bomenmoord… je kunt er gewoon hartstikkene verdrietig om zijn. Of boos. Of allebei.

Het mag allemaal en wat hoop ik dat ik over een jaar of wat me weer oprecht druk zal kunnen maken over één of ander onzinnig plan van overheidswege. En als ik eerlijk ben, dan kan ik dat al wel een beetje. Want waarom huizen bouwen op dat leuke stukje groen waar ijsvogeltjes wonen?

En als ik het dan toch over bomen heb… was ik niet gisteren naar de Haagse Stadszagerij voor restjes hout? Omdat ik iets moois wil maken en ik het een geweldig initiatief vindt: dat een paar jongens zijn die omgekapte Haagse bomen opkopen en er planken van te zagen, zodat het verandert kan worden in iets moois in plaats van dat ze de versnipperaar in gaan? Wat meteen ook wel een beetje wrang is, want grote kans dat de bomen waar de mevrouw zo verdrietig om is, daar ook terecht komen. Ach, het zit er allemaal nog wel; de passie voor de natuur en het milieu, voor duurzame projecten en het maken van mooie dingen. Het komt er alleen niet altijd uit. En dat is okay! Verdriet kun je niet oplossen, verdriet lost zichzelf op. Je moet er alleen doorheen gaan, net zo lang tot je weer oog hebt voor de bomen, de bloemen en de vogeltjes. En je bedenkt dat je iets moois wilt maken uit dood hout.

Bouwen op de scherven van je verdriet, noem ik het maar.

Ik hoop dat ik de mevrouw nog eens tegen kom.

 

Levensboom

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: