Lang leve de lotties!

Posted By Frouckje on Mar 10, 2018 | 0 comments


‘Wat vreselijk’, denk je als je hoort van een groot verlies binnen een gezin. Blij dat het je zelf niet overkomt. ‘Hoe zou dat zijn, je man of kind te verliezen? Ik zou me geen raad weten!’ En stiekem denk je misschien dat anderen dat wel weten. Nou, nee dus! Daarom is het maar goed dat er lotties zijn. Of beter gezegd; het is maar goed dat er fora zijn waar lotgenoten elkaar kunnen treffen. Want eigenlijk gun je het de ander niet om eenzelfde verlies te hebben meegemaakt, maar daarin hebben we geen keuze; wel of we elkaar opzoeken.

Een nieuwe wereld; leven na een groot verlies
Toen mijn man en ik eind 2014 een huis-in-aanbouw kochten met voor ons voor het eerst een tuin, dook ik in de wereld van de tuintijdschriften. Mieters vond ik het, er ging een wereld voor mij open. Ik ontdekte mijn passie voor tuinieren. Iets soortgelijks gebeurde toen een paar jaar later twee kittens ons leven binnen wandelden. Ik had nog nooit naar de schappen met kattenvoer gekeken, maar ook daar bleek megaveel interessants te ontdekken. Raar maar waar, op een veel ingewikkeldere en tragische manier is dat ook zo als je de wereld van verlies instapt. Er gaat een nieuwe wereld voor je open. En eigenlijk kun je daar wel wat hulp bij gebruiken.

Auteur en ervaringsdeskundige Maya Stomp beschrijft het in haar boek Wij weduwen zijn een taai volkje – rouwen is topsport zonder voorbereiding als volgt:

En zo is het! Jij krijgt met iets te maken waar de meeste mensen van jouw leeftijd geen weet van hebben. En eerlijk is eerlijk, ik weet me er de helft van de tijd ook geen raad mee. De intensiteit van emoties, het geen zicht hebben op de toekomst, de enorme opgaven waar je voor komt te staan, het verwerken van zijn dood en ziekte en het steeds meer groeiende besef dat hij nooit meer terugkomt. Mensen om je heen zien je staan, proberen te troosten en raad te geven, maar soms komt het als een boemerang terug. Goede raad is duur en soms is raad in rouw teveel. De beste raad komt vaak van lotgenoten.

Lotgenotengroepen op Facebook

Goed toegankelijk, altijd dichtbij en toch nog met enige afstand in het begin, zijn de groepen en sites op Facebook:

  • Maya Stomp heeft bijvoorbeeld een pagina met wijsheden uit haar boek.
  • Bij Ik mis je vind je vele ervaringsverhalen op toegankelijke wijze geschreven.
  • Karin Kuiper, weduwe van Karel Glastra van Loon en auteur van het boekje Je mag mij altijd bellen richtte op Facebook de groep Sterke Weduwes op waar vaak nog jonge weduwes hun verhalen delen, hun hart af en toe uitstorten en elkaar om advies vragen.
  • Zelf ben ik ook lid van de groep Sterke weduwes in West-Nederland, waarvan het voordeel is dat er mensen lid van zijn uit deze regio, waardoor we elkaar vrij eenvoudig en soms spontaan ook weleens in het echie ontmoeten.
  • Sinds kort is er ook een groep voor christelijke weduwen en weduwnaars. In deze groep is meer ruimte voor geloofsbeleving bij verlies.

En zo zijn er nog meer groepen voor oudere weduwen en weduwnaars en vast ook voor ouders die een kind verloren. Ikzelf vind deelnemen aan een groep een aanrader. Het geeft een platform waar je af en toe lekker kunt spuien, herkenning vindt en anderen weer kunt bemoedigen. Sommige weduwen ken ik nu ook buiten de groepen om en met anderen heb ik contact via WhatsApp. Ik ben er blij mee.

Rouwgroep Humanitas

Ik weet dat Barbara, oprichtster en drijvende kracht achter de groep Sterke weduwes West-Nederland en bezig met het oprichten van een rouwcafé in Voorburg/Leidschendam, toen haar man plotseling was overleden aan de huisarts vroeg waar ze informatie kon vinden over rouwen en lotgenotengroepen. De beste man had geen idee. Waar informatie te over is over zwangerschappen en kraamtijd, kinderen en ouders via consultatiebureau’s worden gemonitord, er allerlei soorten patiëntenverenigingen zijn en er van wieg tot graf van alles geregeld is, is de wereld van de rouw – dat wat na het verlies van een dierbare volgt, maar ook na een scheiding, het verlies van een baan of het uitblijven van bepaalde dromen zoals bijvoorbeeld een kinderwens – een schimmig en onbekend gebied voor velen. Je hebt geen idee wat je overkomt, laat staan hoe ermee om te gaan en je omgeving staat ook met lege handen.

Zelf heb ik afgelopen maanden meegedaan met een rouwgroep van Humanitas. Dat was fijn. Niet zozeer vanwege de ‘theorie’ over rouw, maar vooral door de gesprekken en de herkenning. De eerste avond vertelden we elkaar onze verhalen, dat was heftig. Ik zag de gezichten en spanning bij vrouwen die hun man later waren verloren dan ik de mijne en herkende wat er in hun gebeurde. Alleen al te realiseren dat het echt niet gek was, was voor mij een verademing. We hebben in de groep veel gedeeld. Veel gehuild, maar ook ontzettend gelachen. Het was een feest van herkenning en ook daar heb ik een lieve vriendin aan over gehouden, die regelmatig via WhatsApp vraagt hoe het met mij gaat en met wie ik ook wel afspreek.

Eén jaar verder…

Zelf ben ik bijna een jaar verder sinds het overlijden van mijn allerliefste man. Het was een heftig jaar vol downs, maar ook met ups. Er waren dagen bij waarin ik nauwelijks wist waar ik het moest zoeken. Ik weet eerlijk gezegd niet eens hoe ik het allemaal voor elkaar gekregen heb. Maar de steun en hulp van lotgenoten – ook oudere vrouwen uit de kerk trouwens – heeft me wel geholpen.

Inmiddels weet ik dat rouw ieder moment kan toeslaan. Mijn hersenen vernauwen zich op zo’n moment tot een soort fladderbrein dat alle kanten opschiet; met beelden van het ziekbed, heel veel emoties, aanvallen van paniek en wanhoop, de boel niet meer kunnen overzien, alles is teveel en logisch nadenken is er niet bij.

Maar er zijn ook momenten waarop het allemaal weer wat helderder is. Waarin ik stappen voorwaarts zet. Ik baal verschrikkelijk van de hele toestand, het is loodzwaar – inderdaad: topsport. Maar gelukkig weet ik inmiddels van lotties die een paar jaartjes verder zijn, dat het lichter wordt. Dat je leert leven met verdriet, dat je leven weer richting krijgt. Tot die tijd zingen we het maar uit bij tijd en wijle en vliegen we op andere momenten weer iets moediger het leven in. Vallen en opstaan. Een lach en een traan en (h)erkenning in een wereld waar je tot die ene dag dat je leven voorgoed veranderde, absoluut geen weet van had.

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: