Lijdenstijd

Posted By Frouckje on Mar 18, 2018 | 2 comments


Een paar vriendinnen van mij uit Utrecht zijn zo lief om mij (en daarmee ook elkaar) in deze Vasten- of lijdenstijd regelmatig iets ter bemoediging te sturen via de WhatsApp. Een gedicht, iets moois wat ze zagen of hoorden, een lied of gedachte. Vandaag realiseerde ik mij hierdoor hoezeer de lijdensweken en Pasen voor mij verbonden zijn aan het lijden en sterven van… Mart!

In 2016 was ik met Pasen betrokken bij de Kindernevendienst in onze kerk. We zaten op dat moment in spanning te wachten op een oproep van de neurochirurg voor Mart. Zijn moeder logeerde bij ons. De dag erna gingen we naar Utrecht, we lunchten bij onze oude buren, gingen langs bij vrienden en keken nog even om het hoekje bij onze jonge vriend Shafiq die met zijn kwartels op het Jeugdjournaal kwam. Het was een goede tijd, een prachtig weekend. Maar goed dat we toen niet wisten hoe radicaal anders ons leven er een week later uit zou zien. De dag erna werd Mart met de dienstauto van zijn werk naar huis gebracht. Dat het goed mis was, zag ik meteen. Niet veel later werd Mart met de ambulance naar Utrecht vervoerd, hij zou pas maanden later terugkomen met fikse hersenschade en bovendien een woekerende tumor in zijn hoofd.

Volgende week zondag is het een jaar geleden dat Mart overleed. Precies een jaar nadat hij van huis werd opgehaald met de ambulance, werd hij begraven. Onbegrijpelijk. Wat wij in dat ene jaar meemaakten, is met geen pen te beschrijven. Ik ben er nog steeds verbijsterd door. Niet alleen komen er herinneringen naar boven aan zijn sterfbed, maar nog meer van het jaar ervoor. Soms betrap ik me er op dat ik heimwee heb naar het UMC. Toen we er vandaag langsreden, moest ik huilen. Ik zou ernaar toe willen om bij Mart te zijn, maar die is daar niet. Ik weet dat, maar ik herinner het mij nog zo goed. Ondanks alle ellende was onze liefde er. Ik kon voor hem zorgen, hem knuffelen en er waren zoveel lieve mensen om ons heen – waaronder de vrienden uit Utrecht.

Dit jaar valt Eerste Paasdag op 1 april. Exact twee jaar na de operatie die Mart zoveel schade aanbracht. Bizar hoe dat nu zo samenvalt. Maar misschien ook wel mooi. Pasen is het feest van de opstanding. Ik heb twee loodzware en donkere jaren achter de rug en verlang naar licht. Toen Mart overleed, bloeiden de voorjaarsbollen. Ik bestelde bij de bloemist twee kistjes met bollen voor bij de kist en op het graf. Omdat ik een vreselijke hekel heb aan rouwboeketten die na een week dood en verlept op een graf liggen. Dood ten voeten uit. Ik wilde bloei! In al mijn wanhoop klampte ik mij daar aan vast. Zeven weken lang stonden de kistjes er met bloeiende bloemen!

Zij die in tranen zaaien,
zullen oogsten met gejuich.
Wie in tranen op weg gaat,
dragend de buidel met zaad,
zal thuiskomen met gejuich,
dragend de volle schoven.

Psalm 126 : 5-6

Door de ziekte en dood van Mart is mijn leven ingrijpend veranderd. Het is een traumatische gebeurtenis geweest en een immens groot verlies. Het heeft alles waar ik in geloofde op zijn grondvesten doen schudden. Ik weet niets meer zeker, voor zover ik dat al wist overigens. Ik ben een zoekende geworden, een bange pelgrim, een twijfelaar. Maar die bollen staan voor mij symbool voor hoop en nieuw leven. Ik heb de bolletjes uit de kistjes verzameld en bij ons in de tuin geplant en uitgedeeld aan vrienden en bekenden. Nu komen ze weer op. En dat is voor mij momenteel Pasen, dat is opstanding, dat is lente, dat is hoop.

2 Comments

  1. Prachtig Frouckje en wat knap en dapper om dit zo te schrijven, mijn gedachten zijn bij je.

    Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: