De Kerstboom

Posted By Frouckje on Dec 15, 2017 | 0 comments


We hadden nog nooit een kerstboom in huis gehad, Mart en ik. Al die 15 jaren van ons huwelijk. We hielden er niet van. Ik was er niet mee opgegroeid, dus voor mij had het geen speciale betekenis en Mart was er iets te veel mee opgegroeid. Hij had een sterk ingebouwde hekel aan verplichte gezelligheid. Dus namen we geen boom met de kerstdagen. Ik vond het wel origineel van ons.

Tot het jaar 2016…

Dat jaar was alles gek. Bijzonder raar zelfs. Ons leven op zijn kop. Onherstelbaar beschadigd en we keken een monster in de ogen; de naderende dood van Mart. Zo liepen we in de weken voor kerst met een vriendin in een groot tuincentrum. Mart strompelend door het uitvallen van zijn rechterflank. Ik achter een wagentje. We genoten. Er was een beetje hoop dat er een behandeling zou zijn die de tumorgroei zou kunnen remmen. Het was mooi weer en we hadden er zin in. De vriendin die ons meenam, had een kerstboom besteld. ‘Zullen we eens gek doen en ook een kerstboompje kopen?’, vroeg ik aan Mart met in mijn achterhoofd de gedachte… gekker kan ons leven toch niet meer worden.

We zochten een klein boompje uit dat we daarna in de tuin konden stoppen. Thuis versierde ik het op de dag dat Mart de experimentele behandeling in Rotterdam onderging. Huilend zat ik op de grond balletjes in de boom te doen. Wat een verschrikkelijk rotjaar was het geweest. En wat zou 2017 ons brengen? Zou dit de laatste kerst samen met Mart zijn? Hoe anders was het jaar ervoor geweest, toen er nog niets aan de hand leek. Toen we gewoon gelukkig en tevreden waren en dankbaar dat het goed ging. Wie had kunnen denken dat ons leven deze wending zou nemen? En hoe zou ik er in 2017 met de Kerst bij zitten?

Nu weet ik het. Mart is gestorven. Precies drie maanden na Kerst al. Gelukkig wisten we dat niet toen het boompje in de kamer stond en we er – ondanks de spanning – samen goede tijd doorbrachten. Het afgelopen jaar was zwaar, loodzwaar. En nu… precies negen maanden na het overlijden van Mart vieren we weer het feest van de geboorte van Jezus. Sommige dingen veranderen gelukkig niet. Op Kerst kun je altijd aan. Alleen voelt het zo anders. Al weet ik nog niet precies hoe. Ik mis Mart, natuurlijk mis ik hem. Maar gek genoeg zijn er ook goede dingen. Ontmoet ik nieuwe mensen, ervaar ik steun, krijg ik weer wat meer moed en op een bepaalde manier heb ik zelfs wel zin in de Kerst. Omdat ik van zingen hou, van kerstfeest vieren in de kerk, van samen-zijn met mijn familie en het opzoeken van vrienden. Gelukkig heb ik daar weer een beetje ruimte en energie voor.

Mart missen doe ik iedere dag. Ik zal zijn ingebakken weerstand tegen de verplichte feestdagen altijd blijven herinneren. Hij stond erop niet meer dan één van de dagen bij familie door te brengen. Ik herinner me ook de gezelligheid die we samen konden maken. Door kaarsjes aan te steken, een kerstster neer te zetten, mooie muziek te luisteren en lekker op de bank te hangen. Maar in 2016 wilde hij op beide kerstdagen naar de families toe. Steeds weer nam hij afscheid. Hij had behoefte om de mensen waar hij van hield te zien.

Dit jaar staat er opnieuw een kleine kerstboom in huis. Een nieuwe traditie? Misschien wel. Het is er eentje die na de kerst in de tuin kan worden gezet. En dit jaar hoop ik dat niet te vergeten. Niemand zal meer tegen mij zeggen: ‘Frouckje, wanneer zet je die boom nou in de aarde?’, maar hopelijk denk ik er op tijd aan zodat er naast het dode, te laat geplante boompje van vorig jaar een groeiend exemplaar komt te staan.

En op het graf van Mart komt een nog kleiner boompje te staan. Gewoon om Mart te pesten.

Floreat Semper, lieve Mart!
Ik hou van je, altijd! X

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: